«انتقام‌جویان: جنگ بی‌نهایت» از نگاه منتقدین

در پی موفقیت «پلنگ سیاه» در باکس آفیس و نقدهای مثبت منتقدین، انتظارات از فیلم «انتقام‌جویان: جنگ بی‌نهایت» بسیار بالا رفته است. «جنگ بی‌نهایت» آخرین محصول استودیوی مارول که پر است از ابرقهرمانان رنگارنگ، طبق اعلام قبلی پایانی خواهد بود بر 10 سال قصه‌گویی. نقدهای فیلم «جنگ بی‌نهایت» به تازگی اجازه انتشار یافته و ما بر همین اساس می‌توانیم دریابیم که آیا این فیلم به کارگردانی «جو» و «آنتونی روسو» اثر موفقی از آب درآمده یا نه.

«تاد مک‌کارتی» منتقد هالیوود ریپورتر فیلم را به یک شوخی سه قسمتی تشبیه کرده و می‌نویسد: «این پایان بزرگ و لبریز از شخصیت بر دنیای ابرقهرمانان مارول مثل لطیفه‌های سه بخشی آغاز می‌شود: دو بخش برای یک چشمبندی نمایشی در نظر گرفته شده و یک بخش برای اکشن قطعی، معادله‌ای که با به اوج رسیدن داستان به کلی وارونه می‌شود. کلامی که باید برای توصیف بودجه، وسعت جهان و مخاطب بین‌المللی فیلم به کار برد این است: عظیم. صحنه پایانی فیلم پس از تیتراژ که هیچ هواداری بدون دیدنش حاضر به ترک سالن نیست، به جای آنکه پاسخ سوالات را بیان کند، پرسش‌های بیشتری در ذهن ایجاد می‌کند.»

«هلن اوهارا» از مجله امپایر که از دیدن فیلم به وجد آمده می‌نویسد: «این فیلم به چابکی از گروهی به گروهی دیگر در کهکشان می‌جهد، پیچ و مهره‌هایشان را سفت می‌کند، آنان را می‌شکند و از هم باز می‌کند و دوباره با ترکیبی تازه سرهم می‌کند. با وجود این اجزای گوناگون، شاید فکر کنید فیلم با داستان پیچیده‌اش به مانند «جنگ داخلی» و یا «عصر اولتران» از نفس بیفتد، اما این بار برادران روسو ناممکن را ممکن کرده‌اند و قصه و شخصیت‌های پرتعداد فیلم را به شکل بی‌نقصی جمع کرده‌اند. پایان‌بندی فیلم نیز روی کربونایت را سفید کرده است و سوالاتی را بی‌پاسخ باقی می‌گذارد.»

قلم «مایکل اوسالیوان» منتقد واشینگتن پست اما لحنی هشدار دهنده به خود گرفته. وی در ابتدا به تحسین فیلم می‌پردازد و می‌نویسد: «رسانه‌های حوزه سرگرمی به قدر کافی در مورد «اونجرز-زدگی» بواسطه تحلیل رفتن ظرفیت قصه‌گویی مارول و همچنین محدوده دقت مخاطب سخن رانده‌اند. اما برادران روسو که سابقه کارگردانی «جنگ داخلی» و «سرباز زمستان» را دارند، همین‌طور که قهرمانان چندگانه‌های مختلف مارول سعی می‌کنند هریک چیزی به سمت «تانوس» پرتاب کنند، روند فیلم را سرزنده و چابک نگه داشته‌اند و همزمان اکشن فیلم از سفینه فضایی «محافظین کهکشان» و سرزمین مادری واکاندا از فیلم «پلنگ سیاه» در مقاطعی به اسکاتلند می‌جهد.» اما در پایان متن او آهنگی ناشاد به خود می‌گیرد: «جنگ بی‌نهایت عظیم، طوفانی و شجاعانه است و تماشاگر را به جاهایی می‌برد که شاید پیش از این نرفته باشد. اینکه آیا تانوس به مرادش می‌رسد یا نه خود مسئله‌ای است، اما باید به بیننده هشدار داد که او احتمالاً به خواسته‌اش نخواهد رسید.»

رضایت بیننده موضوعی است که در نقدهای متعددی به آن اشاره شده است. بسیاری از منتقدین علت این اشکال را همان‌گونه که «مالی فریمن» از اسکرین‌رانت می‌نویسد، شلوغی بیش از حد آن می‌دانند: «درحالی‌که «اونجرها: جنگ بی‌نهایت» می‌خواهد میان کاراکترهای پرتعدادش تعادل برقرار کند و از هریک روایتی جذاب ارائه دهد، لحظات احساسی اندکی از ابتدا تا انتها بی‌نقص از آب در می‌آیند. این مسئله تا اندازه‌ای به انباشته شدن فیلم از حوادث پرشماری برمی‌گردد که فرصت نمی‌یابند حس ایجاد کنند. بعلاوه، پریدن «جنگ بی‌نهایت» از قصه‌ای به قصه دیگر و از گروهی به گروهی دیگر، و تغییر لحن و لوکیشن، می‌تواند به شکل ناخوشایندی غافلگیر‌کننده باشد. در حقیقت، صحنه‌ای در فیلم وجود دارد که سعی شده به کمک موسیقی احساسی و تأثیرگذار باشد و بر اهمیت آن تأکید کند، اما به دنبال آن فوراً شاهد تغییرات صحنه و شوخی‌هایی هستیم که هر گونه واکنش احساسی را که فیلم در پی ایجاد آن بوده تباه می‌سازد.»

«پیتر ترورز» نویسنده رولینگ استون به همین ترتیب می‌نویسد: «تا کی می‌شود بدون عصبی کردن مخاطب سرش را شیره مالید؟ جنگ بی‌نهایت مخاطبی را که همزمان هم احساس نشاط و هم فریب‌خوردگی دارد و سخت در پی رسیدن به پایان است، میان زمین و آسمان رها می‌کند. پایانی که دست کم تاکنون از راه نرسیده. برادران روسو به روشنی مفهوم ایده «سادگی یعنی غنی» را درک نکرده‌اند.»

دو نقل قول اخیر از نقدهای مثبت برگرفته شده‌اند، اما این بدان معنا نیست که کسی برای «جنگ بی‌نهایت» نقد منفی ننگاشته است. «جاشوا راثکاف» منتقد تایم اوت، فیلم را هم «ساندویچ سوسیس پرمخلفاتی از سرگرمی تابستانی» می‌خواند و هم «دلیری فشرده شده‌ای از نوع «یازده یار اوشن» با «برد پیت» اضافه و بدون توزیع کننده کارت بازی پوکر.» اما نکته مهم این است که مقیاس فیلم موجب ایجاد تردید در احساس منتقدین شده است. اگرچه به نظر می‌رسد که اغلب آنان از فیلم لذت برده‌اند، با این حال، مشکلشان با اثر بیش از یک یا دو مورد است.

برای نمونه، وقتی «جاستین چنگ» از روزنامه لوس آنجلس تایمز متن زیر را می‌نویسد، معلوم نمی‌گرداند که به ستایش از فیلم می‌پردازد یا به عکس؟ «مقیاس چنین اثری، پروداکشن آن را از سر تا پا تعریف می‌کند: همه دیالوگ‌ها، همه شوخی‌ها، و همه اکشن‌ها و انفجارها درست سر جای خود قرار می‌گیرند. لفاظی‌های طولانی طنز که دست کمی از سکانس‌های اکشن خنده‌دار ندارند، خود کلاس درسی است برای مالتی‌تسکینگ. خرده پی‌رنگ‌های به هم بافته شده، ماهرانه و به قدر کفایت سازمان‌دهی شده‌اند. مضامین عشق، دوستی و فداکاری با ثبات مترونومی به یکباره پدیدار می‌شوند. به نظر می‌رسد که حتی خطر نابودی عالم نیز قادر نیست این خط مونتاژ را با سبک درخشان و کارایی مکانیکی‌اش از حرکت بازدارد.»

لحن «استفانی زکرک» از مجله تایم نکوهنده‌تر است: «داستان جنگ بی‌نهایت فاقد هرگونه پویایی است. پر از هیجان است اما نبض ندارد. از اول تا آخر همه چیز عظیم است. لابه‌لای فداکاری‌های متعدد و اپرایی قصه، (دقیقه‌ای نمی‌گذرد مگر با پیش رفتن شخصیتی تا مرز مردن، یا واقعاً مردن، یا موقتاً مردن) شوخی‌هایی هم گنجانده شده، شوخی‌های خیلی زیاد: شوخی‌های زیرلبی با طعم بستی‌های «بن اند جری»، ارجاع جلف به این نکته که دو تن از قهرمانان مارول در واقع حشره‌اند، و یکی دیگر یک راکون بذله‌گو. در دنیای مارول تنها سنگ بی‌نهایت نیست که اهمیت دارد. فیلم می‌خواهد ما را به خنده نیز وادارد، اما این فیلم است که تصمیم می‌گیرد زمان صحیح برای خندیدن چه زمانی است، نه شما. لودگی فیلم‌های مارول را با خیال آسوده نمی‌توان به تماشا نشست. دیوانه‌واری شکوهمند، همه شمول، و کهکشانی آن‌ها هرگز مانند کنسرت یک خواننده جاز مثل «سان را» نیست. در این فیلم‌ها حتی زمانی که قرار است خوش باشید، از یک سری قوانین سفت و سخت و خشک تابعیت می‌کنید.»

بیش از همه «تیم گریرسن» از اسکرین اینترنشنال با فیلم مهربان است که می‌نویسد: «هواداران هر یک از اعضای انتقام‌جویان ضرورتاً از این که شخصیت مورد علاقه‌شان نقش پررنگی نسبت به بقیه ندارد، ناامید خواهند شد، اما وقتی جنگ بی‌نهایت اعلام می‌کند که این شخصیت‌ها باید برای شکست یک دشمن واحد از خویشتن بگذرند، این دلخوری تسکین پیدا می‌‌کند. روسوها اونجرها را به سراسر زمین و دیگر سیارات می‌فرستند، و دائماً آنان را در شرایط سختی قرار می‌دهند که از طرفی دارای کشمکشی بدیع و لذت‌بخش میان چنین شخصیت‌های ناهمسانی هست چرا که به خود می‌آیند و می‌بینند که باید در کنار هم بجنگند.»

 

دانلود و تماشای آنلاین تریلر فیلم Avengers: Infinity War 2018

دانلود فیلم Avengers: Infinity War 2018

سایر اخبار

ارسال دیدگاه جدید

برای ارسال نظر باید وارد حساب کاربریتان شوید یا عضو سایت شوید.

دیدگاه های ارسال شده

samppram98 8 اردیبهشت 1397
پاسخ به دیدگاه

کسی اگه دیده بگه کدوم شخصیت ها مردن؟؟

(1)(1)
نمایش دیدگاه
ARIOJEIK 8 اردیبهشت 1397 حاوی اسپویل
پاسخ به دیدگاه

اگه کسی نمیخاد بدونه نخونه … کل گاردین آو گلکسی بجز راکت … بلک پانتر … مردعنکبوتی … لوکی … نگهبان آزگارد … ویژن … دکتر استرنج …اون دختره با قدرت بنفش و بازو آهنیه و اونی ک بال داره … این سه تارو بلد نبودم اسمشونو

(1)(0)
نمایش دیدگاه
amir770326 8 اردیبهشت 1397 حاوی اسپویل
پاسخ به دیدگاه

ینی کاپیتان و آیرون من و ثور و هالک نمردن؟ اگه اینطور باشه که واقعا ایول داره …

(1)(0)
نمایش دیدگاه
feryseenmovie30 8 اردیبهشت 1397
پاسخ به دیدگاه

به نظرم اگه جواب این دوستمونو نمیدادی و اسپویل نمیکردی بهتر بود چون یه چیزی درون ادم هست که هم نمیخواد بدونه کی میمیره و هم میخواد بدونه
و کنترل این حس حداقل برای من خیلی سخته
ولی گذشته از اینا حتی وقتی به تریلر های فیلم نگاه میکنم ناراحت میشم

(3)(2)
نمایش دیدگاه
samppram98 8 اردیبهشت 1397
پاسخ به دیدگاه

خیلی زیاده تعداد شون. ممنون دوست عزیز

(1)(0)
نمایش دیدگاه
hamid213 8 اردیبهشت 1397
پاسخ به دیدگاه

تنها فیلمای کمیک بوکی که خوشم اومد سه گانه بتمن نولان سه گانه اسپایدرمن سم ریمی سری x men ولی از بقیه کمیک بوکا شدیدا بیزارم و اصلا قابل تحمل نیست… از اونجر بگیر تا ثور و نگهبانان کهکشان و…. همه یه مشت فیلم بر مبنای جلوه های ویژه بدون فیلمنامه درست حسابی و حتی بعضی موارد چارتا بازیگر درست درمونم نداره… مثل کریس پرت که بنظرم تمام نقشای که تا حالا بازی کرده کپی هم بودن… کلا فیلمای کمیک بوکی مثل چندتا تیکه هستن که از چندجا مختلف آوردن و میخوان به زور بهم بچسبونن…

(6)(8)
نمایش دیدگاه
MajidX200 9 اردیبهشت 1397
پاسخ به دیدگاه

دوست عزیز شما احتمالا خیلی با کتاب های کمیک بوک آشنایی نداری.داستاناش تو کتابه نبرد هاش تو فیلم.در حال حاضر مارول این طوری پیش میره تا فیلم هاش فروش زیادی داشته باشه و برای همه قابل فهم باشه.

(0)(0)
نمایش دیدگاه
msamini 8 اردیبهشت 1397
پاسخ به دیدگاه

با کمال احترام به تمامی شخصیت های دنیای مارول ولی ددپول یه چیزه دیگه ست.

(5)(1)
نمایش دیدگاه
etaorex 7 اردیبهشت 1397
پاسخ به دیدگاه

دوستان توجه داشته باشید که معنای infinity میشه «بی نهایت».
لفظ eternity هست که در فارسی به «ابدیت» معنا میشه
ممنون از سایت خوبتون

(2)(3)
نمایش دیدگاه
Chrisqodds 7 اردیبهشت 1397
پاسخ به دیدگاه

سپاس از توجه شما. درسته که «جنگ بی‌نهایت» در Infinity War شیواتر از «جنگ ابدیت» به نظر می‌رسه، اما منظور از اون جنگ بر سر سنگی موسوم به سنگ ابدیت هست و از قضا اونجا «سنگ ابدیت» گویاتر از «سنگ بی‌نهایت» هست، به این دلیل که تانوس (یا هر کس دیگه‌ای) با به دست آوردن سنگ‌ها «بی‌نهایت» نمیشه، بلکه «ابدی» میشه.

(5)(2)
نمایش دیدگاه
etaorex 8 اردیبهشت 1397
پاسخ به دیدگاه

شما خیلی موضوع رو پیچیده کردید
چند تا نکته:
1.در دنیای مارول ما شخصیتی داریم به نام ابدیت یا همون eternity که در فیلم نگهبانان کهکشان 2 هم نامش رو از زبون استارلرد شنیدیم.پس اگه بگیم جنگ ابدیت، منظور به غلط هم میتونه برداشت بشه.
2.ثانوس خودش ابدی هست.منظورم اینه که فناناپذیره.پس وقتی به این سنگ ها دست پیدا کنه به قدرت نامحدود یا بی نهایت میرسه.
3.از نظر شیوایی کلام هم نمیشه گفت جنگ بی نهایت از جنگ ابدیت شیواتر و قشنگ تره.چون به نظر بنده معناشون با هم متفاوته و اصلا قابل مقایسه نیست که بخوایین به جای همدیگه استفادشون کنیم.

(4)(0)
نمایش دیدگاه
Chrisqodds 8 اردیبهشت 1397
پاسخ به دیدگاه

حق با شماست. گویا تانوس از نژاد جاودانان تایتانی (Titanian Eternals) هست. بنابراین سنگ‌ها بهش قدرت بی‌نهایت میدن.

(3)(0)
نمایش دیدگاه